DE TESTMARKT
Over de economie van een relatie zijn boeken geschreven. Dat je voortdurend wikt en weegt, plust en mint, koestert en verwerpt, al dan niet bewust, en dat het uiteindelijk van belang is of de we-hebben-het-leuk-samen-schaal het zwaarste gewicht draagt.
Er is een vergelijkbaar mechanisme aan het werk in de kennismakingsfase. Als ik een nieuwe vrouw in mijn leven begroet (zo realiseer ik mij) onderwerp ik haar aan tests. Dat heb ik zo niet bedacht, dat is zo ontstaan. Ik geneer me er ook een beetje voor. Omdat het uiteindelijk meer over mij zegt dan over de dame in kwestie.
De eerste proef is al een walgelijk staaltje van oppervlakkigheid. Ik noem het de ‘rodelopertest’. Die gaat echt heel snel. Ik stel me voor hoe het zou zijn met deze vrouw aan mijn arm naar een première of galavoorstelling te gaan (niet dat ik mij daar graag vertoon, het is een soort metafoor). Zal ik dan trots op haar zijn? Zal zij de aandacht van de fotografen trekken? Zich op haar gemak voelen? Nog wat extra’s in de strijd gooien? En erger nog: zal ik stijgen in achting (bij wie in godsnaam?) omdat ik deze vrouw heb weten te verwerven? Kennelijk verlang ik van haar dat zij mijn zelfonderschatting compenseert. Vreselijk. Ik hecht aan haar glamoureuze uitstraling, die doorgaans gepaard gaat met sociale vaardigheid. Zij vult mij aan en dat is legitiem. Eén blik is voldoende voor de rodelopertest.
De volgende fase. Ik ontvang haar bij mij thuis. Ik woon niet in een expositieruimte, maar er is toch van alles te zien. Ik heb een boekenkast en een cd-collectie. Er hangen welgekozen schilderijen aan de muur en in het trapgat een artistieke fotoreeks. Dan ben ik nieuwsgierig hoe nieuwsgierig zij is. Uit wat ik zoal om mij heen verzameld heb valt een hoop over mij af te leiden. Goh, heb jij een cd van Millie Jackson? Jeetje, dat is mijn lievelingsboek! Heb jij altijd bloemen in huis? Een vrouw waar ik best nog wat langer mee door wil moet kennelijk nieuwsgierig zijn, ik noem het dan ook maar de ‘nieuwsgierigheidstest’. Ik waardeer het als zij verlangt ook de rest van mijn huis te zien, al is het altijd wat ongemakkelijk in de slaapkamer. Maar dan is er nog: de elpeecollectie, het archief, de persoonlijke foto’s. Op een dag had ik bezoek van een dame die mij verraste: zij vroeg of ze mijn ijskast mocht inspecteren. Dat was ook goed. Er stond champagne.
Nu kom ik op riskant, want erotisch terrein. Het is niet essentieel (al zou het wel zo moeten zijn) dat de potential de vorige twee test heeft doorstaan, maar we kunnen met elkaar in bed belanden. Ergens (maar nooit de eerste keer) kan het moment komen dat zij magistraal boven mij uittorent en dat ik haar vraag om ter verhoging van de extase (de mijne) even zichzelf te beroeren. Mijn ervaring is dat niet alle vrouwen daar van gediend zijn. Als gespreksonderwerp is masturbatie allang geen taboe meer; echter, hoe subtiel ook, een demonstratie ervan in aanwezigheid van je bedgenoot kan ongemakkelijk zijn. Toch is de ‘do-it-yourself-test’ niet zonder betekenis. De vrouw die er geen moeite mee heeft toont zich zelfverzekerd, avontuurlijk, ontspannen en spannend. Daarmee is overigens niet gezegd dat de vrouw die genoemde tests niet doorstaat ook niet over de gewenste eigenschappen beschikt; bovendien is het heel goed mogelijk dat zij vanwege heel andere kenmerken zeer aantrekkelijk is. Niets is zo simpel in het leven.
Over hoe te krijgen in het leven wat je van het leven verlangt zijn dikke boeken geschreven. Ik krijg veelvuldig het advies mij ‘de ideale droomvrouw’ voor te stellen, te focussen op een beeld. Ik ril en vorder, al denk ik dat drie vinkjes zetten achter die tests geen garantie is voor een succesvolle relatie. Er komt meer bij kijken. Dat heb ik nog niet allemaal uitgedokterd. Maar het is in ontwikkeling. Vervolgens schrijf ik daar een boekje over en stort niemand zich meer in een relatie die tot mislukken gedoemd is.